Μόλις έφθανε ο αθλητής στην παλαίστρα και πριν ακόμη αρχίσει την προπόνησή του (ή τους αγώνες πριν αγωνισθεί), έπρεπε να πλυθεί με καθαρό νερό και να καθαριστεί και να σκουπιστεί με ένα σφουγγάρι.
Εάν η παλαίστρα δεν διέθετε τρεχούμενο νερό ο αθλητής πλενόταν με μια ειδική λεκάνη, που καλείτο Λήκυθος ή Λάκυθος (την ίδια ονομασία είχαν και ορισμένα δοχεία ελαίου).
Η επάλειψη με το λάδι φαίνεται ότι δεν ήταν γνωστή στα ομηρικά χρόνια, γιατί ο Όμηρος δεν την αναφέρει πουθενά. Οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η επάλειψη αυτή του σώματος των αθλητών, είχε γενικευθεί τον 7ο π.Χ. αιώνα, όχι μόνο για την άσκηση ή για τον αγώνα της πάλης αλλά γενικά για την υγεία των αθλητών.
Ακολουθούσε η εντριβή του σώματος. Σήμερα το λέμε μασάζ.
Ο Ιπποκράτης ξεχώριζε την εντριβή γενικά σε δύο κατηγορίες: σε σκληρή και σε μαλακιά ή ελαφριά. Αναφέρεται όμως και μία τρίτη, η σύμμετρη. Έλεγε ότι κάθε είδος έχει διαφορετικό αποτέλεσμα.
Ο ιατρός Γαληνός που είχε μελετήσει ειδικά όχι μόνο τον τρόπο που γινόταν η εντριβή, αλλά και την ποσότητα του λαδιού που έπρεπε να βάζει ο αλείπτης κατά την τριβή. Έλεγε πως το τρίψιμο με λίγο λάδι είναι διαφορετικό από το τρίψιμο με πολύ. Όπως διαφορετικό είναι επίσης το τρίψιμο με συμμετρική ποσότητα λαδιού.
Ο Γαληνός συμβούλευε επίσης να γίνεται μια μέση εντριβή πριν από την προπόνηση, ένα μπάνιο ή ντους μετά τη λήξη των ασκήσεων. Για να περιποιηθεί δε ο αλείπτης έναν αθλητή που είχε κρυολογήσει, έπρεπε να του κάνει σκληρή εντριβή.
Σε ένα άλλο κεφάλαιο του έργου του «Υγιεινή», ο Γαληνός υποστηρίζει ότι η πίεση που ασκείται κατά το τρίψιμο πρέπει να αυξάνει προοδευτικά, μέχρις ότου η σάρκα πιεσθεί εντελώς, χωρίς όμως να σπάσει. Αυτή η εντριβή πρέπει να γίνεται από τα άκρα προς την καρδιά.
Η εντριβή αυτή των αθλητών γινόταν συνήθως από πεπειραμένους στο είδος αυτό, τους καλούμενους «αλείπτες», κάποτε όμως γινόταν και από τους ίδιους τους αθλητές.
Η εντριβή που γινόταν πριν από την άσκηση λεγόταν «προπαρασκευαστική» και αυτή που γινόταν μετά την άσκηση λεγόταν «αποθεραπευτική» ή «αποθεραπεία». Οι αθλητές έκαναν και άλλη εντριβή με λάδι, το βράδυ πριν να κοιμηθούν.
Οι εντριβές έπρεπε να γίνονται διαφορετικά κάθε φορά, για να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Εκείνες που γίνονταν το βράδυ και τις οποίες αποκαλούσανε «εσπερινές» γίνονταν πάντα μαλακά και πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Οι επαλείψεις και οι εντριβές των αθλητών γίνονταν πάντα με λάδι. Το λάδι που χρησιμοποιούσαν τον παλιό καιρό ήταν από αγριελιές, αργότερα όμως χρησιμοποιούσαν το κοινό μαγειρικό λάδι, ή έκαναν πρόσμιξη των δύο ειδών.
Κατά την γνώμη πολλών συγγραφέων, το καλύτερο τρίψιμο γίνεται με ανάμειξη ή πρόσμιξη άγριου και μαγειρικού λαδιού. Ο Φιλόστρατος δεν συμφωνεί με την χρήση στην εντριβή ήμερου λαδιού. Λέει τον παλιό καιρό οι αθλητές τριβόντουσαν με άφθονο φυσικό λάδι και δεν αρρώσταιναν ποτέ στις ασκήσεις τους και τα γηρατειά τους έπιαναν σε πολύ μεγάλη ηλικία.
Μετά την επάλειψη με λάδι και την εντριβή, οι αθλητές πήγαιναν μέσα στην ειδική αίθουσα που λεγόταν «κονιστήριο». Την αίθουσα αυτή διέθεταν σχεδόν όλες οι παλαίστρες και πασπάλιζαν το λαδωμένο σώμα τους με ένα είδος λεπτής άμμου ή σκόνης η οποία κολλούσε στο δέρμα και έτσι σχηματιζόταν ένα πολύ λεπτό στρώμα "πηλού".
Το πασπάλισμα αυτό γινόταν συνήθως από τους ίδιους τους νέους ή και από τους αλείπτες.
Η λεπτή αυτή άμμος φυλαγόταν σε ειδικά καλάθια που τα αποκαλούσαν «σπυρίδες» ή «σφυρίδες».
Οι αλείπτες και οι γυμναστές βεβαίωναν ότι το πασπάλισμα αυτό με τη σκόνη έκλεινε τους πόρους του δέρματος, σταματούσε τον υπερβολικό ιδρώτα και διατηρούσε το κορμί φρέσκο.
Μπορεί το πασπάλισμα αυτό να καθιερώθηκε αρχικά για να μη γλιστράνε πολύ τα σώματα των παλαιστών και να γίνονται πιο εύκολες οι λαβές κατά τον αγώνα. Το γεγονός όμως είναι ότι η επάλειψη του σώματος με λάδι και το πασπάλισμα με σκόνη γενικεύθηκε και γινόταν ακόμη και στους αθλητές των ελαφρών αγωνισμάτων.
Μετά από όλα αυτά, ήσαν έτοιμοι να μπουν στην παλαίστρα.
