Από τα τρία μαχητικά αγωνίσματα της αρχαίας Ελλάδας, το παγκράτιο, την πυγμή και την πάλη, τα δύο πρώτα είχαν και τον χαρακτηρισμό «καταβλητικά». Τον ίδιο χαρακτηρισμό είχε και η πάλη αλλά μόνο ως προς τον αγώνα εδάφους, την αλίνδυση. Ήταν σαν αυτό που ονομάζουμε σήμερα πάλη υποταγής.
Στα καταβλητικά αγωνίσματα, για να τελειώσει ένας αγώνας, έπρεπε ο ένας από τους δύο μαχητές, ή να εγκαταλείψει ή να μην μπορεί να συνεχίσει.
Στην πρώτη περίπτωση αυτό πρακτικά σήμαινε ότι θα δεχόταν την ήττα και θα το δήλωνε "απαγορεύοντας". Θα σήκωνε το χέρι με το ένα ή τα δύο δάκτυλα τεντωμένα. Στην περίπτωση αυτή ο αγώνας σταματούσε αμέσως. Η παραδοχή της ήττας θα μπορούσε να οφειλόταν στην υπερβολική κόπωση ή σε τραυματισμούς.
Στην δεύτερη περίπτωση δεν υπήρχε καμία δήλωση, ο μαχητής δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει. Ήταν αναίσθητος ή εντελώς εξουθενωμένος ή νεκρός.
Οι Σπαρτιάτες δεν συμμετείχαν στα καταβλητικά αγωνίσματα των Πανελλήνιων αγώνων. Αυτό γιατί δεν υπήρχε σαν επιλογή σε έναν Σπαρτιάτη η επιλογή της "απαγόρευσης", της παραδοχής της ήττας.
Δεν τους επιτρεπόταν να εγκαταλείψουν. Οι νόμοι τους έλεγαν πως έπρεπε ή να νικήσουν ή να πεθάνουν.
Το γεγονός είναι πάντως, πως δεν ήθελαν να δείξουν αδυναμία μπροστά στους άλλους Έλληνες, γιατί οι Σπαρτιάτες οργάνωναν στην Σπάρτη αγώνες και πυγμαχίας και παγκρατίου.
