Πάθος για τη νίκη

Από τους προϊστορικούς χρόνους οι Έλληνες αγαπούσαν την διάκριση και προσπαθούσαν να πρωτεύουν. Καθένας φιλοδοξούσε να γίνει καλύτερος και να ξεπεράσει τους άλλους με τις ικανότητές του. Η άποψη σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται και να παλεύει για να ξεχωρίσει από τους άλλους, για να τους ξεπεράσει, εμφανίζεται σαν πεποίθηση σε όλους τους Έλληνες.

Το ευγενικό κίνητρο του να αγωνισθούν για να διακριθούν και η φιλοδοξία για την νίκη, αποτέλεσαν την βάση πολλών θεσμών των Ελληνικών Πόλεων όπως των Αθηνών, της Σπάρτης και άλλων.

Η προσωπική υπεροχή αναζητείτο από αρχαιοτάτων χρόνων και όλοι θαύμαζαν τους καλύτερους, τους εξαίρετους, τους άριστους.

Στους αθλητικούς αγώνες δεν μετρούσαν επιδόσεις, ούτε ανέφεραν ρεκόρ. Οι αγώνες διεξάγονταν για την ανάδειξη του νικητή των αγώνων, του πρώτου, του εκλεκτού.

Ο κόσμος της εποχής αυτής ρωτούσε: "ποιος είναι ο πρώτος; Ο νικητής;" 

Ποτέ δεν έκανε σύγκριση με επίδοση νικητή άλλων αγώνων. Εκτιμούσαν την νίκη και το στεφάνι της νίκης γιατί ήταν απόδειξη της ανωτερότητας.

Η νίκη των αθλητών αντανακλούσε και στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Οι ποιητές και οι συγγραφείς που υμνούσαν τους νικητές, δεν παρέλειπαν να αναφέρουν και να επαινέσουν την πατρίδα του αθλητή, καθώς και τον πατέρα του. Η νίκη του αθλητή στους μεγάλους αγώνες θεωρείτο και νίκη της ιδιαίτερης πατρίδας του. 

Οι τιμές που αποδίδονταν στις πόλεις είχαν ίσως σκοπό να δημιουργήσουν ένα κλίμα συναγωνισμού μεταξύ των πόλεων και να διεγείρουν το ενδιαφέρον των αρχηγών της πόλης. 

Η άμιλλα αυτή και γενικά το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των πόλεων για την καλή εμφάνιση και τις νίκες των αθλητών τους συνέβαλε βεβαία στην διάδοση της σωματικής αγωγής και αύξησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των πολιτών για την νίκη των συμπατριωτών τους. Η άσκηση έγινε συστηματική επειδή οι πόλεις χρηματοδοτούσαν τα γυμναστήρια, επέλεγαν τους πιο ικανούς προπονητές και γενικά επέβλεπαν πιο αυστηρά την συστηματική άσκηση των νέων.