Η πυγμαχία ήταν πολύ αναπτυγμένη στην Αρχαία Ελλάδα. Την ονόμαζαν "πυγμή" και όχι όπως σήμερα πυγμαχία.
Όπως διέφερε το όνομα διέφερε και το στυλ.
Κατ' αρχήν δεν υπήρχε οριοθετημένος χώρος όπως σήμερα το ρινγκ με τα σχοινιά.
Δεν υπήρχε χρονικό όριο και γύροι. Ο αγώνας τελείωνε με νοκάουτ η παραίτηση. Δηλαδή ο αγώνας τελείωνε είτε όταν ο ένας μαχητής δεν μπορούσε, είτε δεν ήθελε να συνεχίσει. Αυτό το δήλωνε σηκώνοντας το χέρι με τον δείκτη ψηλά.
Στα χέρια φορούσαν τα αντίστοιχα "γάντια" της εποχής, που ονομάζονταν ιμάντες. Η απορροφητικότητά τους σε σχέση με τα σημερινά ήταν πολύ μικρότερη, άρα η επαφή πολύ πιο σκληρή.
Όπως βλέπουμε ήταν μακράν πιο σκληρό αγώνισμα από την σημερινή πυγμαχία. Ήταν πιο κοντά στην ελεύθερη μάχη παρά στην αθλητική προσέγγιση όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα.
Άλλη διαφορά ήταν ότι επιτρέπονταν τα χτυπήματα παντού.
Οι γροθιές μπορούσαν να χτυπούν με όλους τους τρόπους. Χαρακτηριστικές είναι οι απεικονίσεις σε αγγεία που μας δείχνουν ότι το χτύπημα με την γροθιά - σφυρί ήταν πολύ συνηθισμένο.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα άλλο μοντέλο μάχης, εντελώς διαφορετικό από σήμερα.
Δείτε ένα βίντεο που παρουσιάζει το αρχαίο στυλ:
